Wyprawa po komunikanty.

23 maja przed Uroczystością I Komunii św. udaliśmy się do klasztoru w Raciborzu po komunikanty, które będą przeznaczone na  to święto i na Prymicje Dominikańskie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Serdeczne "Bóg zapłać" organizatorom i uczestnikom.

NIEDZIELA - Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

Dzień prymicji ks. Daniela Litwina, który przeżywał w naszej parafii praktykę diakonacką.

Urodził się 21 stycznia 1990 r. Pochodzi z parafii Przemienienia Pańskiego w Rachaniach (diec. zamojsko-lubaczowska). Na jego obrazku prymicyjnym przeczytamy słowa: Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie, w każdym położeniu dziękujcie" (1 Tes 5,16-18a)

Ks. neoprezbiter będzie od 28 sierpnia posługiwał jako wikariusz w parafii Św. Ap. Piotra i Pawła w Opolu.

Życzymy serdecznie Bożego błogosławieństwa.

Śp. ks. Paweł Nimptsch.

W dniu 17 maja 2018 r. odszedł do wieczności ks. Paweł Nimptsch, lat 92, emerytowany proboszcz parafii Nawiedzenia NMP w Cisku.

Eksportacja – w poniedziałek 21 maja 2018 r. o godz. 16.00 w kościele pw.  Nawiedzenia NMP w Cisku;

Pogrzeb – we wtorek 22 maja 2018 r. o godz. 10.30 w kościele pw. Nawiedzenia NMP w Cisku.

Polecajmy śp. ks. Pawła Bożemu Miłosierdziu: Miłosierny Boże, spraw, aby Twój sługa, kapłan Paweł, którego w ziemskim życiu zaszczyciłeś świętym posłannictwem, radował się wiecznie w niebieskiej chwale. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Śp. ks. Paweł Nimptsch urodził się 17 kwietnia 1926 r. w Rokitnicy powiat Bytom w rodzinie górniczej Sylwestra i Gertrudy zd. Kocur. Był najstarszym z pięciorga rodzeństwa. W 1936 r. rozpoczął edukację w szkole powszechnej w rodzinnej Rokitnicy, a od 1936 r. kontynuował ją w gimnazjum humanistycznym w Bytomiu. Naukę przerwała druga wojna światowa, ponieważ w 1944 r. został wcielony do armii niemieckiej i wysłany na front wschodni. W kwietniu 1945 r. trafił do niewoli sowieckiej, ale z powodu choroby został dość szybo zwolniony i przewieziony na teren Niemiec. Rozpoczął naukę w wyższej szkole ludowej w Dreźnie, jednak we wrześniu 1947 r. powrócił do rodzinnej Rokitnicy. Został przyjęty do Państwowego Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych, gdzie w 1949 r. złożył egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Administracji Apostolskiej Śląska Opolskiego w Opolu. Święcenia kapłańskie przyjął 20 czerwca 1954 r. w Opolu z rąk biskupa częstochowskiego Zdzisława Golińskiego. Po święceniach został wikariuszem w parafii Wniebowzięcia NMP w Bytomiu, a po roku w parafii Trójcy Świętej w  Bytomiu. W 1958 r. został mianowany proboszczem parafii Nawiedzenia NMP w Cisku i pełnił ten urząd aż do przejścia na emeryturę w 2001 r. W 1992 r. został ustanowiony sędzią Sądu Biskupiego Diecezji Opolskiej. Biskup Opolski odznaczył go w 1977 r. tytułem dziekana honorowego, a w 2001 r. radcy duchownego. Zmarł 17 maja 2018 r. w Diecezjalnym Domu Księży Emerytów w Opolu, gdzie spędził ostatnie miesiące życia.

Zaproszenie na święcenia prezbiteratu Piotra Frey OP.

NIEDZIELA - Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

Złota myśl tygodnia

Cierpliwość – spryt tego, kto nie jest sprytny (przysłowie arabskie).

Opowiadanie

Anioł

Abraham był już bardzo stary. Pewnego dnia o zachodzie słońca siedział przed namiotem, ciesząc się chłodem, gdy nagle w dali, wśród drgań powietrza, zauważył zbliżającego się anioła. Abraham co prawda już słabo widział, ale od razu domyślił się, że to Anioł Śmierci.

- Pan z Tobą, Abrahamie – powiedział anioł

- Aniele Śmierci, czy ktoś słyszał, by przyjaciel pragnął śmierci przyjaciela? – szorstko odpowiedział Abraham

Anioł uśmiechnął się:

- A czy ktoś słyszał, by ten, kto kocha, nie chciał połączyć się z ukochaną osobą?

- Więc zabierz mnie ze sobą. Aniele Śmierci! – zakończył Abraham

Kiedy się urodziłem, ludzie byli szczęśliwi i uśmiechali się. Jedynie ja płakałem. Kiedy umarłem, ludzie byli smutni i płakali. Jedynie ja byłem szczęśliwy i uśmiechałem się.

13. Diecezjalna Pielgrzymka Rowerzystów na Górę św. Anny.

6 NIEDZIELA WIELKANOCY.

Opowiadanie

Bajka o chlebie

W dalekim kraju pewna uboga wdowa otrzymywała się z pracy jako pomoc domowa u bogatej i tajemniczej damy, która żyła samotnie w posępnej, ukrytej w lesie willi. Zacna wdowa wykonywała swą pracę uczciwie i dokładnie. Któregoś dnia dama nieoczekiwanie podarowała jej nadzwyczajny pierścień.

- Obracając pierścionek dwukrotnie wokół palca – powiedziała – będziesz mogła zmienić się we wszystko, w co zechcesz.

Wdowa nie zwróciła na prezent szczególnej uwagi, ale gdy nastał straszliwy głód w tym regionie, przypomniała sobie o pierścionku. Okręciła go dwa razy wokół palca i zmieniła się we wspaniałego sokoła o ostro zakończonych skrzydłach. Postanowiła polecieć na poszukiwanie ziemi, która mogłaby wyżywić syna i sąsiadów. Leciała aż do wyczerpania sił, potem powróciła smutna do domu. Głód panował w całym królestwie. Dla nikogo nie było ratunku.

Kobieta jednak nie załamała się. Znów okręciła pierścionek dwa razy i zamieniła się w ogromny, pachnący bochen chleba. Gdy jej syn wrócił do domu i zobaczył ten ogromny chleb, zaczął go jeść z apetytem. To był tylko chleb, ale zaspokajał głód w cudowny sposób. Podczas gdy zajadał się nim, zobaczył przechodzącego sąsiada, z którym często się sprzeczał, przez co nie darzył go sympatią. Początkowo postanowił nie zwracać na niego uwagi, ale w końcu jakiś odruch serca zmusił go do zaproszenia sąsiada i podzielenia się z nim kawałkiem cudownego chleba.

Wieść rozniosła się po całej wsi i zewsząd zbiegali się ludzie: duzi i mali, młodzi i starzy, biedni i bogaci, chorzy i zdrowi, zrozpaczeni i pełni lęku. Wydawało się, że chleb nigdy się nie skończy. A on nie tylko zaspokajał głód, ale napełniał pogodą ducha oraz pragnieniem pokoju, poczuciem dobra, a także zdrowiem. Nieprzyjaciele godzili się między sobą, a ci, którzy byli wobec siebie obojętni, uśmiechali się do siebie serdecznie.

Każdej nocy ostatni okruch chleba zmieniał się z powrotem w szlachetną wdowę. I każdego ranka kobieta ponownie stawała się ogromnym, pachnącym bochnem chleba, który karmił ciało i duszę mieszkańców wsi.

Było tak aż do nowych zbiorów. Tego dnia zorganizowano wielką uroczystość. Oczywiście uczestniczyła w niej także i wdowa. Wszyscy, którzy do niej podchodzili, czuli zapach świeżego chleba, dopiero co wyjętego z pieca.